แม่ ฉันอยู่ตรงนี้ ข้างดอกงาที่แม่ปลูก ใบยังเปียกอยู่ และหมอกเช้าคลุมทั้งลาน แม่คงนั่งอยู่หน้าเตาไฟ ผิงไฟให้ร่างกายอุ่นขึ้น
ฉันหยุดเขียนจดหมายกลางคัน ขยำมันหลายครั้งแล้วโยนไว้ที่มุมห้อง ต้นพลับในลานไหว และนกตัวหนึ่งมาเกาะบนจดหมาย ฉันมีเพียงคำเดียวที่อยากพูด แต่กระดาษกลับเปลี่ยนไปเรื่อย ๆ
โถเกลือบนแท่นไหว่างเปล่า แม่เติมมันก่อนเสมอ ฉันยังจำได้ สัมผัสของมือแม่ตอนตักเกลือ ไม่นานมานี้ที่ตลาด หลังของหญิงชราคนหนึ่งดูคล้ายแม่
ย่านนี้ไม่มีกลิ่นเดิมอีกแล้ว ไม่มีกลิ่นเต้าเจี้ยวเดือด ไม่มีไอน้ำจากผ้าที่ต้มซัก ฉันอยู่คนเดียวในครัวและพูดเสียงดัง เมื่อประโยคหนึ่งจบ ฉันก็เริ่มประโยคถัดไป ชามบนชั้นยังวางอยู่ที่เดิม และฉันหยุดพูดไม่ได้
จดหมายยังไม่ได้ใส่ซอง พอจะเขียนที่อยู่ มือก็สั่น แม่คงกำลังรอฉันอยู่ นั่งคนเดียวในครัวมืด ๆ แต่ฉันส่งจดหมายนี้ไม่ได้ เพราะกลัวว่ามันจะถูกอ่าน
