เด็กคนนั้นนั่งอยู่หลังสุดของห้องเรียน ผมของเธอมีกลิ่นหญ้าเสมอ ฉันพูดอะไรไม่ออก มีแต่ฝุ่นชอล์กติดมือ เมื่อเธอเดินผ่าน ลมก็พัดขึ้นมา และหน้าหนังสือของฉันพลิกเอง
เราไม่เคยจับมือกันสักครั้ง ไม่เคยใช้ร่มคันเดียวกัน แต่ฉันยังจำขนอ่อนที่ต้นคอของเธอได้ เมื่อหยดฝนเคาะหน้าต่างห้องเรียน ฉันมองแต่เธอ
วันหนึ่งเธอย้ายโรงเรียน พอได้ยินข่าว ฉันออกไปที่สนาม นั่งยอง ๆ หลังประตูฟุตบอล แล้วหยิบลูกอมเม็ดหนึ่งจากกระเป๋า มันคือเม็ดที่เธอเคยแอบวางไว้บนโต๊ะฉัน
ใบหน้าของเธอเลือนรางแล้ว แต่รสหวานยังอยู่บนลิ้น ฉันเขียนจดหมายถึงเธอว่า เธอรู้ไหมว่าลูกอมเม็ดนั้นรสอะไร ฉันจะไม่มีวันส่งจดหมายนี้ แต่คนรับคงรู้
