เครื่องช่วยฟังของพ่ออยู่บนโต๊ะ แบตเตอรี่หมดและมีเสียงหึ่งเบา ๆ ฉันจับมันเล่นแล้วหันเข้าหากำแพง เสียงกระทบผนังครัวและย้อนกลับมา แต่ไม่กลายเป็นคำพูดใด
พ่อเริ่มพลาดเสียงเล็ก ๆ มากขึ้นเรื่อย ๆ เสียงประตูเปิด เสียงฝน เสียงเท้าของฉัน แต่ฉันกลับยิ่งเสียงดังขึ้น ฉันตะโกนว่า ทำไมถึงดังนัก และทุกครั้งพ่อแตะเครื่องช่วยฟังแล้วมองออกไปนอกหน้าต่าง
คืนหนึ่งพ่อล้มลง ฉันเรียกรถพยาบาลและร้องไห้จนคอเหมือนฉีก ตอนนั้นพ่อได้ยินเสียงฉันไหม หรือเห็นแค่รูปปากของฉัน ตั้งแต่วันนั้น เครื่องช่วยฟังก็ไม่ส่งเสียงใดอีก
ฉันเขียนจดหมายถึงพ่อว่า ฉันลดเสียงช้าเกินไปมาก แต่จดหมายนี้อ่านไม่ได้ ฉันวางมันไว้ข้างเครื่องช่วยฟัง ราวกับพ่อยังได้ยิน แล้วใส่แบตเตอรี่ก้อนใหม่