ตรอกของหมู่บ้านจันทร์เอียงลาด หลังคาทุกหลังมีเสาอากาศโทรทัศน์ ตอนเด็กฉันวิ่งผ่านตรอกเหล่านั้น ตอนกลางคืนเด็ก ๆ รวมตัวกันหน้าร้านเล็ก ๆ และแบ่งรามยอนกัน ครึ่งหนึ่งของพวกเขาไม่ติดต่อมาอีกแล้ว

เราอยู่ในที่ที่ใกล้ท้องฟ้าที่สุด บนเนินที่มองเห็นดวงจันทร์ใหญ่ผิดปกติ แต่บ้านเราถูกรื้อก่อน และแม่ร้องไห้โดยกำดินไว้ในมือ ฉันแอบใส่ดินนั้นในกระเป๋า แล้วเทลงในกระถางดอกไม้ที่อพาร์ตเมนต์ใหม่

ตอนนี้มีเครนสูงตั้งอยู่ตรงนั้น และผู้คนที่ฉันรู้จักก็กระจัดกระจายไป แต่เมื่อดวงจันทร์ขึ้น ฉันยังได้ยินเสียงเด็ก ๆ ที่เล่นอยู่ในตรอกนั้น ฉันกดนิ้วลงในดินของกระถาง และมีเส้นดำเหลืออยู่ใต้เล็บ ฉันเขียนถึงตรอกนั้นว่า พวกเราทุกคนเป็นอย่างไรกันบ้าง

달동네 골목은 비스듬히 누워 있어요지붕마다 텔레비전 안테나가 달려 있고나는 어릴 적 그 골목을 달렸어요밤이면 구멍가게 앞에 모여 앉아라면을 나눠 먹던 아이들　　 그중 절반은 이제 연락이 없어요

우리는 하늘에서 가장 가까운 곳에 살았죠달이 유달리 크게 보이던 언덕그러나 우리 집은 가장 먼저 철거됐고어머니는 그 흙을 손에 쥐고 울었어요나는 그 흙을 몰래 주머니에 담아　　 새 아파트 화분에 부었어요

이제 그 자리에는 타워 크레인이 서 있고내가 알던 사람들은 흩어졌어요그러나 나는 아직도 달이 뜨면그 골목에서 놀던 아이들의 목소리를 들어요나는 화분 속 흙을 손가락으로 눌러요　　 손톱 밑에 검은 선이 남아요나는 이 편지를 그 골목에 써요　　 "잘 있었니, 우리들"

달동네Daldongne

ภาพยนตร์

เนื้อเพลง