ในรถไฟกลางคืนทุกอย่างเงียบ ตีสอง ทุกคนหลับ ฉันมองออกไปนอกม่าน หมู่บ้านผ่านไป แสงไฟดับลง ในบ้านของใครบางคน โทรทัศน์ยังริบหรี่
ที่นั่งข้างฉันว่างเปล่า คุณควรจะนั่งตรงนั้น ฉันซื้อตั๋วสองใบ ใบหนึ่งยับอยู่ในกระเป๋า อีกใบยังตามหาทางไปหาคุณ
พนักงานตรวจตั๋วเดินมาใกล้และไม่ถามอะไร เขาเพียงมองหน้าฉันแล้วเดินผ่าน ฉันเขียนจดหมายถึงคุณว่า ฉันจะไปถึงอย่างดี ความจริงฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่ากำลังไปไหน ฉันแค่อยากให้คุณสบายใจ
ฉันพับจดหมายและวางไว้บนที่นั่งว่าง มีคนขึ้นมาที่สถานีถัดไปแล้วหยิบมันขึ้นมา โดยไม่อ่าน คนคนนั้นมองออกไปนอกหน้าต่าง คนคนนั้นไม่ใช่คุณ ฉันไม่ลุกขึ้น