고향 역Gohyang Yeok

รถไฟยังมาไม่ถึง เก้าอี้ในห้องรอว่างเปล่า ฉันยืนอยู่หน้าตู้กาแฟแล้วทำเหรียญหล่น เหรียญร้อยวอนกลิ้งไปบนพื้น และมีใครบางคนเหยียบมันตอนเดินผ่าน

เจ้าหน้าที่สถานีมองนาฬิกาเก่า เข็มหยุดเดินมาตั้งแต่สิบปีก่อน ตอนนั้นฉันพลาดรถเที่ยวสุดท้ายและค้างคืนบนเก้าอี้ตัวนี้ ข้าวห่อผ้าที่แม่ให้มายังมีกลิ่นกิมจิอยู่ข้างใน

ฉันแกล้งทำเป็นรอใครสักคน ความจริงไม่มีใครมา แม้รถไฟจะเข้าเทียบสถานี ฉันก็ไม่ขึ้น ฉันแค่มองผู้คนขึ้นและลง หญิงสาวคนหนึ่งนั่งข้างฉัน อ่านหนังสือพิมพ์ แล้วลุกไป

ฉันจะวางจดหมายนี้ไว้บนม้านั่งสถานี เหมือนจดหมายที่ไม่มีเจ้าของ บางทีใครบางคนอาจหยิบมันขึ้นมาโดยบังเอิญแล้วพูดว่า อ้อ คนคนนี้รอฉันอยู่ ฉันซื้อกาแฟหนึ่งแก้วและปล่อยมันไว้จนเย็น