ตรอกตลาดยามเช้ามักเปียกเสมอ มีกลิ่นปลาและเสียงรองเท้าบูตยาง ฉันนั่งอยู่ข้างแผงขายของ มองหัวไชเท้าที่หญิงชราหั่นไว้ ชิ้นหนึ่งตกลงพื้น และสุนัขตัวหนึ่งก็เข้ามากิน
แม่ค้าร้านต็อกบกกีพูดกับฉันว่า หนุ่มน้อย วันนี้เป็นอย่างไรบ้าง กินข้าวหรือยัง ทำไมมือเย็นอย่างนั้น
ฉันโบกมือและส่ายหน้า ใจฉันยังไม่พร้อม ความจริงคือฉันทะเลาะกับใครบางคนแล้วหนีเข้ามาในตรอกนี้
แล้วเด็กคนหนึ่งหยุดอยู่ตรงหน้าฉัน เขายื่นลูกโป่งในมือให้แล้วพูดว่า ลุง เอาอันนี้ไปนะ ก่อนจะวิ่งกลับเข้าอ้อมแขนแม่ ฉันรับลูกโป่งไว้และมองมันอยู่นาน
ฉันไม่ได้เขียนจดหมาย แค่ผูกลูกโป่งไว้ตรงปากตรอก เชือกคลายออกในลมและไปติดเสาไฟ ยางสีแดงค่อย ๆ ซีดลง เด็กคนนั้นคงไม่จำ ฉันลุกขึ้นและกลับบ้าน